نوشته‌ها

موتور آسانسور

موتور آسانسور

موتور آسانسور اساسی ترین و مهمترین قطعه در آسانسور می باشد. در واقع  مرکز اصلی هر دستگاه آسانسور، موتور آن است. موتورهایی که برای آسانسور وجود دارند در انواع و طرح های متنوعی توسط شرکت های مختلف در سراسر جهان تولید می شود. موتور های گیربکسی، گیرلس و مغناطیسی از نمونه موتورهایی است که در آسانسور کاربرد دارند. موتور در آسانسور وظیفه حمل وزن بار و نفرات را به عهده دارد. جالب است بدانید، بهترین برند های موتور آسانسور به کشور ایتالیا تعلق دارد. در کشور ما بیشتر از موتور های گیربکسی و گیرلس استفاده می شود. قدرت موتور با توجه به نوع آسانسور و ظرفیت آن محاسبه شده و موتور مناسب در آسانسور نصب می شود.

 

تفاوت موتور گیرلس(بدون گیربکسی) و گیربکسی

 

موتور آسانسور گیرلس (بدون گیربکس): در این نوع موتور از دو  سیم پیچ جداگانه استفاده می شود.در زمان شروع، موتور با سیم پیچ پر سرعت به کار می افتد و برای محدود کردن جریان، یک مقاومت به صورت سری به آن ها متصل می شود. شتاب گیری آرام کابین با کاهش تدریجی میدان مقاومت صورت می گیرد. با نزدیک شدن به تراز طبقه، موتور یا سیم پیچ پرسرعت از کار افتاده و موتور با سیم پیچ کم سرعت شروع به کار می کند. سرعت کابین تا رسیدن به فاصله کمی از تراز، به صورت تدریجی کاهش می یابد و در این زمان جریان برق قطع می شود و ترمز به صورت اتوماتیک کابین را به آرامی متوقف می سازد.
 به دلیل فقدان گیربکس در این موتور ، حجم آن کوچکتر از موتور های گیربکسی است و این عامل باعث نصب سریع و آسان آن شده است. استفاده از این موتور باعث کاهش لرزش کابین و حرکت نرم آسانسور در طول حرکت می شود. نصب این موتور در ساختمان های  شلوغ  بسیار مناسب و مقرون به صرفه است. در موتورهای گیرلس، ولتاژ و فرکانس متغییر کار می کنند. وجود این نوع موتور برای آسانسورهای پرسرعت بسیار مهم است.

 

 

موتور آسانسور گیربکس: در صورتی که نیروی محرکه ورودی از الکتروموتور به قرقره کششی از طریق یک چرخ دنده  باشد، موتور از نوع گیربکس دار می باشد.
در این موتور برای انتقال توان مکانیکی از منبع تولید به مصرف کننده از دستگاه گیربکس استفاده می شود. گیربکس مانند یک واسطه بین منبع توان و مصرف کننده برای برقراری انعطاف پذیری عمل می کند. مصرف کننده می تواند هر نوع ماشینی باشد ( کشتی ها، هواپیماها، خودروها، پمپ ها و …) فقط کافی است که مصرف کننده بتواند توان خروجی از گیربکس را به صورت گشتاور دریافت کند.

موتور تک سرعته گیربکسی

این نوع موتور ، نیروی خود را از طریق گیربکس به آسانسور منتقل می کند و فقط یک سرعت حرکت برای موتور آن تعریف شده، وقتی که کابین آسانسور به نزدیکی طبقه رسید، از طریق ترمز موتور، حرکت کابین کند شده و در نهایت کابین در تراز طبقه متوقف خواهد شد.

موتور دو سرعته گیربکسی

برای این نوع موتور دو سیم پیچ و دو سرعت برای حرکت وجود دارد. هنگام شروع حرکت، از دور تند استفاده می شود و حدود ۳۰ سانتی متر قبل از رسیدن به تراز طبقات، دور کند درگیر شده و در محل تراز طبقه ، توقف کامل صورت می گیرد.
به منظور کاهش ضربات ناشی از شتاب اولیه و یا توقف، چرخ فلزی بزرگ و سنگینی به نام فلایویل به موتور متصل است که تکانه های موتور را جذب کرده و حرکت را در این نوع سیستم نرم تر می کند.

معایب سیستم دو سرعته چیست؟

مسافرین شروع و پایان های ناگهانی را در کابین تجربه می کنند که البته این تکان ها به تدریج از عمر قطعات آسانسور کم می‌کند. با وجود اینکه فلایویل کمی از شدت این ضربات کم می کند، اما باز هم این ضربات احساس می‌شوند.استارت های ناگهانی موتور، جریان برق زیادی را مصرف می کند و هزینه برق این سیستم ها نیز کمی بیشتر خواهد بود.

تفاوت مهم این دو موتور این است که موتور گیرلس نسبت به موتور گیربکس از انرژی کمتری استفاده می کند و تا ۵۰ درصد در هزینه های مصرف برق صرفه جویی می کند.

 

 

 

 

لوازم آسانسور

لوازم آسانسور و حصول اطمینان از اینکه آیا استاندارد هستند یا نه؟ مسئله مهمی است که توجه نکردن به آنها ممکن است باعث به خطر افتادن جان افراد شود.

وضعیت استاندارد آسانسور

از سال ۱۳۷۷ تلاشهای زیادی برای تهیه و تدوین استاندارد ملی آسانسور بعمل آمده و نهایتاً استاندارد ملی آسانسور با شماره استاندارد ملی ۱-۶۳۰۳ مورد تصویب کمیته ملی قرار گرفته و از ابتدای سال ۱۳۸۲ اجباری می‌باشد. از آنجا که اجرای کامل مقررات استاندارد ملی بلحاظ عدم آمادگی تولیدکنندگان اجزاء و قطعات آسانسور جهت اخذ گواهی‌های کیفی مقدور نبوده ، لذا استاندارد ملی آسانسور به دو بخش ایمنی و عملکردی تقسیم گردیده و اجرای بخش ایمنی از استاندارد ملی « مقررات ایمنی ساختمان و نصب آسانسور –قسمت اول : آسانسور های برقی » از ابتدای سال ۱۳۸۲ برای دارندگان پروانه‌های ساختمانی سال ۱۳۸۲ که دارای آسانسور می‌باشند اجباری بوده و بخش عملکردی استاندارد ملی از سال ۱۳۸۳ اجرایی می‌گردد. با توجه به لزوم تدوین استاندارد اجزاء و قطعات آسانسور تاکنون استاندارد مجموعه‌های زیر با همکاری نمایندگان صنعت آسانسور ، شرکت بازرسی کننده و مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران تدوین گردیده است . (ضمناً استانداردهای تدوین شده زیر با هماهنگی مؤسسه استاندارد در کمیته ملی مورد بررسی و تصویب قرار خواهد گرفت)

استاندارد ویژگیهای ریل آسانسور

استاندارد ویژگیهای قفل آسانسور

استاندارد ویژگیهای ترمز ایمنی

استاندارد ویژگیهای طناب فولادی

استاندارد ویژگیهای ضربه‌گیرهای ته چاه

استاندارد ویژگیهای کنترل سرعت

استاندارد ویژگیهای تابلو فرمان

استاندارد ویژگیهای آسانسورهای فاقد موتورخانه (Room Less)

صادرات

– در زمینه صادرات آسانسور و اجزاء و قطعات آن فعالیت چشمگیری صورت نگرفته و صرفاً برخی از اجزاء و قطعات آسانسور به کشورهای عراق ، لبنان ، دبی و ترکمنستان طی سالهای مختلف صادر گردیده است. میزان صادرات در طی سالهای اخیر بطور متوسط سالیانه حداکثر ۱۰ هزار دلار بوده است.

– بنظر نمی‌رسد با توجه به نداشتن گواهی کیفیت و استاندارد بین المللی در مورد تولید قطعات ساخت داخل موفقیت چندانی در کوتاه مدت وجود نداشته باشد ولی با اجباری‌شدن استاندارد ملی آسانسور بخصوص بخش عملکردی آن از سال ۱۳۸۳ که دارابودن گواهی کیفیت و استاندارد قطعات مصرفی را الزامی می‌دارد و نیز شرکتهایی که تحت لیسانس آسانسورهای پکیچ عرضه می‌نمایند صادرات اجزاء و قطعات و مجموعه‌های آسانسور به کشورهای همسایه بخصوص آسیای میانه افزایش یابد.